پوست سیبی را میگیرد،

با چنگال یکی یکی سیب های قاچ قاچ شده را به طرفم می گیرد،

آخرین قاچ را که می خورم،

مثل همیشه صدای مهربانش در گوشم می پیچد،

" نوش جان دخترم "...

طعم سیب هایی که پدر برایم پوست میکند،

با تمام سیب های دنیا فرق می کند...

می ترسیدم از دنیای که انتظارم را می کشید

و زمینی که قرار بود روزی زیر پایم باشد،

هر چه می گذشت ضرباتی که به سینه ام می خورد،محکم تر و تند تر میشد!

آمدی کنارم و از هر آنچه دلم می خواست گفتی،

تنها یک سوال ماند...یک سوال بی جواب...

پرسیدم:اینکه محکم به در و دیوار سینه ام می خورد چیست؟

خندیدی و هیچ نگفتی!...

دوباره سوالم را تکرار کردم،

گفتی:ماجرایش مفصل است،وقتت تمام شده باید بروی...

امروز بعد از بیست و هفت سال دوباره که با هم تنها می شویم،

می خواهم سوالی بپرسم...

بگو تا کی قرار است  این سینه ضربات گاه و بی گاه روزگار را تحمل کند؟!

ای جوانمرد:جهان را دوست تر داری یا آخرت را؟

بهشت را دوست تر داری یا دنیا را؟

زندگی را یا مرگ را؟

جوانمرد:در سرای دنیا زیر خاربنی با خدا زندگی کردن را دوست تر دارم

تا در بهشت زیر درخت طوبی و بی خبر از او!...

عرفان نظر آهاری

منظورم مهمانی خداست،

خانه اش آباد،

مثل همیشه خوش گذشت...

چرا که سر سفره اش نشستیم...

نمک خوردیم و نمک دان شکستیم!

و او میزبانی را درحقمان تمام کرد و چند روزی مانده به پایان میهمانی

ساعتی را اختصاص داد به اینکه ،

بنشینیم و نمکدانهایی را که شکستیم ،

با تکرار یک کلمه ی پنج حرفی بند بزنیم،

همان کلمه ی دیرآشنا که ازشرمندگی مانده بودیم،

چند بار تکرارش کنیم...

تاحق مطلب ادا شود!

همان العفو های نیمه شبهای قدر را میگویم!

بند زدن آن همه نمکدان شکسته،

سخت بود اما ...

خانه اش آباد،

مثل همیشه خوش گذشت...

خدایا امشب در های غفرانت باز است و

خوان رحمتت گسترده...

اما با این بار سنگین نافرمانی و گناه نشسته بر دوش دلم٫

روی آمدنم نیست...

فریاد از این بار سنگین و فریاد از آن دمی که

بخواهی پشت در ماندنم را...

خدایا مرا باقی بدار به بهترین حال٫

و بمیران به بهترین حال...

بر حال دوستی دوستانت و دشمنی دشمنانت٫

و میل به سوی تو وترس از قهر تو٫

و در حال خشوع و وفا به عهد و تسلیم برای تو...

مرا بدین حال بمیران...

باید بروی بالای کوه صفا،

و با لحظه های پر التهاب هاجر وداع کنی.

باید با قدمگاه خلیل الله و حجر اسماعیل،

با ماه بالای کعبه

و مناره های تا به عرش رسیده وداع کنی...

زمان وداع با کعبه است

بایدبا دلت وداع کنی...

پاهایت روی سنگفرش ها کشیده می شود،

عقب عقب راه میروی،

و هر لحظه،

نقش کعبه در نظرت محو تر می شود...

ساعت ده شب،

طبقه ی دوم مسجدالحرام،

روبروی کعبه،

همه آمده بودند،

خواسته یا ناخواسته،

همه با لباس سفید،

وغمی که در شریانهاشان جاری بود،

همه رو به کعبه،

پیچیده در سکوت طواف وداع،

کلمه لازم نبود،

چشم ها می گفتند ناگفته ها را،

وتنها خدا می شنید...

حرف آنهمه چشم را...

که تا نگاه میکنی...

وقت رفتن است...

دست رو ی پرده ی خوشبوی پرده که میکشی تار و پودش ،

تا رو پود دلت را از هم می گسلد،

دانه های تسبیح بین انگشتانت می لغزد...

مثل دانه های اشک رو ی گونه هایت...

صورتت را که آرم نزدیک می کنی...

خدا آغوشی به وسعت خورشید،

نثارت می کند...