منظورم مهمانی خداست،

خانه اش آباد،

مثل همیشه خوش گذشت...

چرا که سر سفره اش نشستیم...

نمک خوردیم و نمک دان شکستیم!

و او میزبانی را درحقمان تمام کرد و چند روزی مانده به پایان میهمانی

ساعتی را اختصاص داد به اینکه ،

بنشینیم و نمکدانهایی را که شکستیم ،

با تکرار یک کلمه ی پنج حرفی بند بزنیم،

همان کلمه ی دیرآشنا که ازشرمندگی مانده بودیم،

چند بار تکرارش کنیم...

تاحق مطلب ادا شود!

همان العفو های نیمه شبهای قدر را میگویم!

بند زدن آن همه نمکدان شکسته،

سخت بود اما ...

خانه اش آباد،

مثل همیشه خوش گذشت...

خدایا امشب در های غفرانت باز است و

خوان رحمتت گسترده...

اما با این بار سنگین نافرمانی و گناه نشسته بر دوش دلم٫

روی آمدنم نیست...

فریاد از این بار سنگین و فریاد از آن دمی که

بخواهی پشت در ماندنم را...

خدایا مرا باقی بدار به بهترین حال٫

و بمیران به بهترین حال...

بر حال دوستی دوستانت و دشمنی دشمنانت٫

و میل به سوی تو وترس از قهر تو٫

و در حال خشوع و وفا به عهد و تسلیم برای تو...

مرا بدین حال بمیران...

باید بروی بالای کوه صفا،

و با لحظه های پر التهاب هاجر وداع کنی.

باید با قدمگاه خلیل الله و حجر اسماعیل،

با ماه بالای کعبه

و مناره های تا به عرش رسیده وداع کنی...

زمان وداع با کعبه است

بایدبا دلت وداع کنی...

پاهایت روی سنگفرش ها کشیده می شود،

عقب عقب راه میروی،

و هر لحظه،

نقش کعبه در نظرت محو تر می شود...

ساعت ده شب،

طبقه ی دوم مسجدالحرام،

روبروی کعبه،

همه آمده بودند،

خواسته یا ناخواسته،

همه با لباس سفید،

وغمی که در شریانهاشان جاری بود،

همه رو به کعبه،

پیچیده در سکوت طواف وداع،

کلمه لازم نبود،

چشم ها می گفتند ناگفته ها را،

وتنها خدا می شنید...

حرف آنهمه چشم را...

که تا نگاه میکنی...

وقت رفتن است...

دست رو ی پرده ی خوشبوی پرده که میکشی تار و پودش ،

تا رو پود دلت را از هم می گسلد،

دانه های تسبیح بین انگشتانت می لغزد...

مثل دانه های اشک رو ی گونه هایت...

صورتت را که آرم نزدیک می کنی...

خدا آغوشی به وسعت خورشید،

نثارت می کند...

به رواقی تکیه داده بودم و محو تماشای زائرانی بودم٫

که بعد از طواف کام آتشناکشان را با آب زمزم سیراب میکردند...

چند دقیقه ای میشد که خیره به زائران ایستاده بودم٫

که مردی در لباس احرام لیوانی از آب زمزم به دستم داد!

بی اختیار لیوان را گرفتم و...

تازه متوجه شدم چقدر تشنه ی زمزم بودم...

به کجا رسیده ای مسافر سرزمین وَحی؟!

به کدامین مسند در کوی یار قدم نهاده ای که ایستاده ای ،

اما پاهایت به زمین نیست؟!

زنده ای،اما نفس کشیدنت بس دشوار...

بگو آنجا بر بام بلند مسجدالحرام بر تو چه میگذرد؟!...

ٍٍ

کنار کعبه که میرسی٫می پرسی:

"خدایا... به پاداش کدامین خوبی میهمان حریم پاکت شده ام؟!

...